Бүгін әкемнің досы, бала кезден бой түзеп өскен биік өлшемім – Амангелді Керімтаевты ақтық сапарға шығарып салдық.
Аман ағаны бір жазбаға сыйғызу мүмкін емес. Тек өз әулетінің емес, бүкіл елдің ағасы еді. Абаймен замандас Серікбай қажының текті ұрпағы – энциклопедиялық білімі, кез келген ортаны үйіріп әкететін харизмасы, тек өзіне ғана жарасатын кесек юморы бөлек болатын. Сөйлегенде ұйып тыңдау біз үшін қалыпты жағдай еді, талай сөзі ел ішінде афоризмге айналып кетті.
Обкомда қызмет етті, Аягөз ауданын басқарды. Шенеуніктің шеңберінде қалмай, елдік мүддені биік қойған мемлекетшіл саясаткер, сөзі сүйектен өтетін оратор еді.
Сырқаттанып жүргенін естіп, артық мазаламайын деп баруға батпадым, іштей ғана амандығын тілеп жүрдім. Амал не, тағдырға шара жоқ.
Аман ағамен бірге ірілік пен сөзге тоқтаудың тұтас бір дәуірі алыстап кеткендей сезімде отырмын…
61 жыл отасқан жары Күляйхан көкеге, ұлы Алматқа, қыздары: Архат, Гульдана, Айданаға, Абай облысының халқына және дүйім елге қайғырып көңіл айтамын.
Қош болыңыз, Аман аға!
Өзіңіз үйреткен адами биік пен елдік мүддеге адал болып өту – ендігі біздің парыз. Артыңызда өшпес із, өлмес өнеге қалды…
Ләззат РАЗБЕКОВА